โปรเจ็ค3D...กิ้วๆ
posted on 23 Mar 2006 01:27 by maowdao in WorkShop
The Lost
PAGES
~endless story~
Story : DeVa
MaowDao Production
chapter 1 : หน้าที่หายไป
กาลเวลาผ่านมาเนิ่นนาน สิ่งที่เรียกว่าหนังสือยังคงเป็นหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยน้ำหมึกอันก่อเป็นตัวอักษร ตัวอักษรนับไม่ถ้วนที่สร้างขึ้นมาจากความรู้สึกนึกคิดของผู้คนมากมาย และหน้ากระดาษซึ่งมีตัวอักษรเหล่านั้นเรียงรายอยู่ รวมกันเป็นหนังสือเล่มหนึ่งๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่มีคุณค่าทางจิตใจมากกว่าที่จะเป็นเพียงแค่กระดาษธรรมดาทว่าน้อยคนนักที่จะรู้จักค่าที่แท้จริงของสิ่งเหล่านี้
แต่ในคนกลุ่มน้อยนี้เอง มีเด็กชายคนหนึ่ง เขาสวมแว่นสายตากลมโต ท่าทางไม่ค่อยใส่ใจใคร ในมือแต่ละข้างมักจะมีตุ๊กตาหมีเพื่อนซี้ กับหนังสือเล่มโตที่เขาปรารถนาจะอ่าน เด็กชายรักการอ่านหนังสือมากกว่าสิ่งใด เขาอ่านหนังสือมากเสียจนเป็นเหตุให้ต้องสวมแว่นเทอะทะ
และในวันหนึ่งนั้นเอง วันที่ชีวิตของเขาเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง วันนั้นเด็กชายกำลังเดินสำรวจบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้าเมื่อสัปดาห์ก่อน หลังจากที่เขากลับมาจากหอสมุดกลางเมืองแล้ว เด็กชายเดินไปตามระเบียง เดินไปเรื่อยๆและสอดส่ายสายตาหาหนังสืออยู่นาน และในที่สุดเขาก็พบว่าไม่เจออะไรในบ้านใหม่หลังนี้เลย
ทว่าในขณะที่กำลังจะเดินกลับห้อง เสียงขลุกขลักก็ดังให้ได้ยิน เสียงนั้นดังอยู่เหนือหัว เสียงขลุกขลักเหมือนสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆวิ่งอยู่ข้างบนดังเป็นช่วงๆ เด็กชายเงยหน้าขึ้นไปมองพลางนึกสงสัย ว่าบ้านหลังนี้จะมีห้องใต้หลังคาเหมือนที่บ้านเก่าหรือไม่ เด็กชายเดินหาทางขึ้นไปห้องใต้หลังคา ไปที่ที่เดียวที่เขายังไม่ได้ดูว่ามีหนังสืออยู่หรือไม่ นาทีต่อมาเขาก็พบบันไดไม้เล็กกับช่องเพดานที่เปิดขึ้นไปได้ ความหวังเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นทันทีที่เห็น เขาปีนขึ้นไปในทันที
เด็กชายปีนเข้ามาในห้องใต้หลังคา ฝุ่นและหยากไย้ เป็นสิ่งแรกที่เห็นเมื่อเข้ามา แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานเล็ก ทำให้ห้องไม่มืดมาก เขามองไปรอบห้อง มีชั้นวางของเตี้ยๆตั้งอยู่ บนนั้นมีหนังสือหลายเล่ม ซึ่งแต่ละเล่มล้วนแต่มีฝุ่นเกาะหนา เขาเดินเข้าไปอย่างตื่นเต้นยินดี และ... ตึง!! ฝุ่นฟุ้งกระจายทั่วบริเวณ เด็กชายรีบเอามือปิดจมูกทันที ทันใดนั้น เขามองเห็นหนังสือเล่มหนึ่งตกลงมาจากชั้นวาง และสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ มันคือหนูอ้วนกลม ตัวสีฟ้าซีด กับ ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลส้มเก่าๆ เด็กชายมองมันอย่างแปลกใจ แต่เหนืออื่นใดเขาสนใจหนังสือเล่มนั้นมากกว่า
หนังสือที่ตกลงมาจากชั้นวาง หนังสือเล่มหนา ปกสีดำขลิบทอง ดูสวยงามแปลกตาแม้จะมีฝุ่นเกาะอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว เด็กชายยิ้มด้วยความยินดี เขาเดินไปนั่งใกล้ๆ คิดไปว่าหนูสีฟ้าซีดนี้คือเพื่อนใหม่ ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ขณะที่หนูสีฟ้ามองเด็กชายอย่างสงสัย เขานั่งลงแล้วค่อยๆบรรจงเปิดหน้าหนังสือ หนังสือซึ่งไม่มีชื่อ...
เสียงพลิกหน้าหนังสือดังขึ้นเรื่อยๆอย่างต่อเนื่อง เด็กชายกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างไม่วางตา หนูสีฟ้าก็นั่งดูเด็กชายเปิดหนังสืออยู่ใกล้ๆ เขาเปิดไปหน้าแล้วหน้าเล่า กระทั่งพลิกไปเจอ หน้ากระดาษที่ว่างเปล่าไร้ตัวอักษร เขาแปลกใจ จึงพลิกหน้าต่อๆไปและพบว่าหน้าถัดไปนั้นก็ยังคงว่างเปล่า เรื่องราวได้ขาดหายไป เรื่องราวที่น่าจะมีอยู่ในหน้ากระดาษว่างเปล่า เด็กชายมองกระดาษหน้านั้นอยู่นานพลางนึกเสียดาย ในความเสียดายนั้นเอง เขาก็นึกสนุกคิดเติมเรื่องราวส่วนที่ขาดหายนั้นลงไป เด็กชายจรดปากกาบนหน้ากระดาษว่างๆ แล้วค่อยๆขีดเขียนเป็นตัวอักษร เขาเขียนได้เพียงตัวเดียว หมึกที่จรดไปบนหน้ากระดาษนั้นก็จางหายไป
เด็กชายตกใจแต่ก็ลองเขียนดูอีกครั้ง และคราวนี้ก่อนที่ปลายปากกาจะจรดบนกระดาษ ตัวอักษรมากมายก็ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ ทั้งยังค่อยๆชัดขึ้นเรื่อยๆ จนเขาคิดว่าตัวอักษรนั้นนูนขึ้นมา เพียงอึดใจแสงสว่างจากหนังสือก็สาดส่องไปทั่วห้อง ตัวหนังสือหลุดออกมาจากหน้ากระดาษ ลอยวนรอบๆตัวเด็กชาย ทั้งเศษกระดาษ สิ่งของที่อยู่รอบๆตัว แม้กระทั่งตุ๊กตาหมี และเจ้าหนูสีฟ้าที่กำลังตกใจ ฉับพลันร่างทั้งร่างของเด็กชาย ตุ๊กตาหมี และหนูก็หายไป พร้อมกับแสงสว่างและตัวอักษรที่จางลงเหลือเพียงหนังสือที่ยังคงกางเปิดหน้าอันว่างเปล่าอยู่นั่นเอง
กลิ่นชื้นๆของน้ำค้างบนใบหญ้า คือความรู้สึกแรกที่เด็กชายสัมผัสได้ ราวกับเขาได้หลุดมาในอีกดินแดนหนึ่งซึ่งต่างจากเดิม แว่นตากลมๆหนาเทอะทะของเขาหายไปเสียแล้ว ทว่าสายตาของเขากลับมองสิ่งรอบตัวได้ชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็น ทั้งบนศีรษะก็มีหมวกรูปทรงแปลกตาสวมอยู่ เด็กชายมองหาตุ๊กตาหมีและหนูสีฟ้า แล้วก็ต้องประหลาดใจเป็นที่สุดเมื่อพบว่า ตุ๊กตาหมีที่เคยไร้ชีวิต และหนูสีฟ้าที่เคยแต่กลิ้งขลุกขลักอยู่ในห้องใต้หลังคา บัดนี้กำลังเดินมาหาและจ้องมองเขาอย่างฉงน เด็กชายทั้งแปลกใจและตื่นเต้นยินดี
ต่อจากนี้ ในดินแดนที่นาฬิกาแห่งความเป็นจริงหยุดเดิน จินตนาการจะไม่มีวันสิ้นสุด ณ ดินแดนที่ตัวอักษรบนหน้าหนังสือเป็นมากกว่าข้อความที่รังสรรค์ สร้างดินแดนที่เส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความฝันมลายหาย เด็กชายและเพื่อนพ้องจะร่วมผจญภัยไปสู่สถานที่ที่ไม่ได้บอกเล่า เพื่อค้นหาเรื่องราวที่ควรปรากฏบนหน้าหนังสือ
มันคือ...โปรเจ็คอนิเมชั่น 3d ที่กระผมกำลังทำอยู่
เนื้อเรื่องออริฟิคชั่นโดย~DeVa~
ไว้ว่างๆจะวาดมาแปะให้ดู อุตส่าห์เปิดตัวให้ทั้งที
ตั้งแต่ตอนทำ How to Basic Illustrator ละ
TwT) ปัจจุบัน ณ now มันเป็นการบ้านปิดเทอม
+กับที่จะย้ายบ้านชั่วคราว อาจจะทำให้โปรเจ็คนี้หยุดชะงัก
จะพรุ่งนี้...มะรืนนี้...อาจจะไม่ค่อยได้อัพบล๊อก
อาจจะไปเล่นที่ร้านเน็ตล่ะมั้ง...
ดูรูปวาดเล่นตอนคิดคาแรคเตอร์ดีกว่า...
ชอบแบบนี้มากกว่าอ่ะ
อันนี้วาดไปคุยโทรศัพท์ไป...ฝนจนดำปี๋
ดูของคาแรคเตอร์ของจริงดีกว่า
กดเพื่อดูรูปใหญ่นะครับ
MaO [ยังไม่เป็นทางการ อาจมีการเปลี่ยนชื่อ]
เด็กชายผู้ชื่นชอบการอ่านหนังสือ
ตามปรกติเค้าจะสวมแว่นตากลมหนา อายุประมาณ 13-14 ปี
เป็นคนสบายๆ ช่างคิดช่างฝัน ช่างสงสัย
Be-aR บีอาร์
เป็นชื่อของวิญญาณที่อาศัยอยู่ในร่างของตุ๊กตาหมี
คงจะออกมาจากหนังสือปริศนาเล่มนั้นนะ
นิสัยเจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจสุดๆ
แถมปากร้ายไม่เหมาะกับหน้าตาเลยให้ตายสิ
Lier (ลี-เอ)
หนูอ้วนกลมตัวสีฟ้า หน้าตาประหลาด
ที่ดูเหมือนมีที่มาจากหนังสือปริศนาเล่มเดียวกับ บีอาร์
ชอบโกหกคนอื่นๆ แต่ไม่เนียนเลย...โกหกยังไงก็รู้ว่าโกหกนั่นแหล่ะ
แถมยังชอบเล่นมุขฝืดๆอีกนี่สิ = =)
....
......
.........
............
...............
..................
......................
.........................
............................
นิดนึง...
เรื่องนี้จะเกี่ยวกับเรื่องราวที่หายไปของหน้าหนังสือ เรื่องราวที่หายไปประมาณนิทานที่พวกเรารู้จักกันดี เช่น เจ้าชายกบ และมีบางส่วนที่ DeVa แต่งเพิ่มขึ้นมา ลักษณะการดำเนินเรื่องเป็นแบบจบเป็นตอนๆ ส่วนความยาวของเนื้อเรื่อง...ไม่ได้ประมาณไว้แฮะ
แต่น่าสนุก...=w=)/ เพราะผมขออนุญาติเอามาทำ ออริคอมมิค แล้วล่ะ เรื่องจบตอนก็เอามาวาดได้เลยนะเนี่ย ฮี่ๆ
ที่แน่ๆคือ...ตัวละครที่ทำใน 3D กะ คอมมิคไม่เหมือนกันนะครับ = =)+
3D เป็นไตเติ้ลประกอบอลังเฉยๆ ทำทั้งเรื่องไม่สามารถครับ
(เนื่องจากเพิ่งหัดทำได้เดือนเศษๆเอง)
/me หนีไปเล่นโยเกิร์ตติ้ง~
ปล.ไปกรุงเทพเมื่อไหร่ คงหายหน้ายาวเลยนะฮะเนี่ย
ทิ้งท้าย...FAN ART พี่น้องจาก FMA วาดไว้นานแล้ว ยังลงสีไม่เสร็จเลยเอิ้ก~
(ถ้าลงสีไม่เสร็จในครั้งเดียว อย่าคิดว่าจะลงสีต่ออีกวันเสร็จล่ะ)
:p ถ้าได้เล่นเน็ตอีกเมื่อไหร่คงเสร็จ แล้วเอามาแปะที่บล๊อกอ่ะแหล่ะ
/me ไปจริงๆละ
#1 By MEISAN MUI on 2006-03-23 02:13